RSS  

تو شوخي شوخي به من خنديدي ولي من جدي جدي گرفتارت شدم تو شايد شوخي شوخي منو فراموش كني ولي من بي تو جدي جدي ميميرم ...

فدات دلبركم

اينقدر نگو اگر گذشت كنم كوچیك ميشم. اگه با گذشت كردن كسي كوچیك ميشد… خدا اينقدر بزرگ نبود…

به كوه گفتم عشق چيست؟ !   لرزيد

به ابر گفتم عشق چيست؟!بــاريــد

به باد گفتم عشق چيست ؟! وزيــد

به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد

به گل گفتم عشق چيست؟! پرپر شد

به انسان گفتم عشق چيــــــــــست؟!

 اشك از ديدگانش جاري شد و گفت: ديوانگيست

صداي رهگذر در كوچه ي تاريك دل يك خواب و روياست

غم و گريه و حسرت هميشه همدم اين قلب تنهاست

تو هم رفتي تو اي خورشيد اين قلب سياهم

بدان هر جا كه باشي در كمينت قلبم آنجاست

مزار من . . .

افسوس كه فريادم بي صداست

دردا كه سرنوشتم شوم است

آهاي اي جغد شوم روي ديوار

نوبت پر زدن توست

مردم از تنهايي

دل به هر كس باختم بازيچه ساخت

مسخره كرد و دلم پژمرده شد

آهاي اي گوركن قبرستان بي نشانه

بر سر سنگ مزارم بنويس

آرامگه حضرت تنهايي

آهاي اي مردم تابوت ساز

بر سر تابوت من

هيچ صليبي نكشيد

نه هلال ماهي نه طلوع خورشيد

بكشيد بر سر تابوت مزارم

نقش يك چوبه دار

كه از ان شاخه خشك آويخته

بكشيد درد و تنهايي را

بكشيد اشكي به رنگ سرخ را...

آهاي اي مردم شهر غريب

زماني كه چهار دور تابوت مرا ميگيريد

لحظه اي صبر كنيد

تپش قلب مرا مي شنويد

اگر قابل احساسم

يك قطره اشك كافيست

اگر از تنهايي هم تنها ترم

يك شمع روشن كافيست

اگر بعد روزهاي سياه

آمدين سوي سوي مزار

شمع خاموش شده قبرم و روشن بكنيد

و افسوس كه از ثانيه ها جا موندم

بابت اين زندگي را باختم

افسوس كه آه سرد من

در تابوت مزارم باز كرد...

اين چنين بود كه حتي مرگ هم

همنشين من بازنده نشد..

شب ها گریختند و تو چون بادهای سرد

همراه با سیاهی شب ها گریختی . . .

طرح  چشمان  قشنگ  در  اتاقم  نقش  بسته

شعرمی گویم برایت در قفس غمگین و خسته

من چه تنها و غریبم بی تو در دریای  هستی

ساحلم شوغرق گشتم بی تو در دریای مستی

اگه فکر ميکني که رفتنت باعث شکستنم ميشه ؛ اگه فکرميکني که بعد ازرفتنت اشک ميريزم ؛ اگه فکرميکني که بانبودنت لحظه هام خالي ميشن؛ اگه فکرميکني که هرلحظه دلم برات تنگ ميشه؛ اگه فکرميگني که بي توميميرم؛ درست فکرميکني تو که ميدوني نبودنت رو تاب نميارم پس بــــــــــــــــــــــــــــــــــمــون

وشروع  داستان بود

خطي روي ديوار....

نقطه تنهايي من

آخرين حرف حضور

گمشدن,در دل تاريكي شب

پسرك خواهد مرد....

روحش آزاد تر از

قطره باران خدا.....

پسرك با دل افسرده خويش

روي ديوار نوشت

با نوك خنجر تيز

منم اون پاك سرشت...

مرد و مرديم با پسرك

شهر و اين مردم مرده پرست....

وخداحافظيه

لحظه زيباي غروب

پسرك عاشق بود......؟

گاهي نگاهم در تمام روز

« با عابران ناشناس شهر

احساس گنگ آشنايي مي کند

گاهي دل بي دست و پا  و سر به زيرم را

آهنگ يک موسيقي غمگين هوايي مي کند...»

من عشق را در تو

                 تورا در دل

                دل را در موقع تپیدن

             و تپیدن را به خاطر تو دوست دارم

غم را در سکوت

  سکوت را در شب

      شب را دربستر

و بستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

و من بهار را به خاطرشکوفه هایش

               زندگی را به خاطر زیبایی اش

  وزیبایی را به خاطر تو دوست دارم

و من دنیا را به خاطر خدایش  خدایی که تو را خلق کرد دوست دار م

خدا حافظ

شاید این تلخ ترین خدا حافظی عمرم بود

اگر میخواستم مجازاتت کنم

از تو میخواستم . . .

به اندازه ای که تو را دوست دارم

مرا دوست داشته باشی ...

                                به سنگفرش نور سوگند...

                      که همچو پروانه به دورت خواهم گشت

همه چیز تکرار می شود

      مثل تکرار همیشگی فصل ها

           تنها لحظات ساده خوشبختی اند

                  که هر گز تکرار نمی شوند...

به او بگویید دوستش دارم به او که گل همیشه بهار من است

وبه او که قشنگترین بهانه برای بودن من است

به او که عشق جاودانه من است

می گویندشیشه هااحساس ندارند !   اما وقتی روی شیشه بخار گرفته ای نوشتم:

                          دوستت دارم

                              آرام گریست ...

کاش  می گفتی چیست

                 آنچه از چشم تو

                            تا عمق وجودم جاریست ...

بیا که لحظه لحظه های انتظار...

تمام وجود خسته مرا به نیستی کشانده است  

     آرزوی من این است ... 

                                که مثل یک گیتار

    به زیر دستان تو باشم لحظه خوش دیدار

شب مهتابی

من از پشت شبهای بی خاطره

من از پشت زندان غم آمدم

من از آرزوهای دورو دراز

من از پشت چشمان نم آمدم

تو نعبیر رویاهای نادیده ای

تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یک آسمان بخشش بی طلب

تو بر خاک تردید باریده ای

من قول خودم را به تو و تو قول خودت را به من داده بودي بدون هيچ دلواپسي ... و لي سرنوشت ، مهر برگشتي به نامه سر به مهر سرنوشتمان زد و تقدير، عشقمان را به گروگان گرفت .

آدم ها در دو حالت همديگر را ترك مي كنند:

اول اينكه احساس كنند كسي دوستشون نداره

دوم اينكه احساس كنند يكي خيلي دوستشون داره

 هيچ كس اشكي براي ما نريخت هركه با ما بود ازما ميگريخت چند روزيست حالم ديدنيست حال من از اين وآن پرسيدنيست گاه بر روي زمين زل ميزنم گاه بر حافظ تفأل ميزنم حافظ ديوانه فالم را گرفت يك غزل آمد كه حالم را گرفت ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه ما پنداشتيم .

دلم براي تنهايي ميسوزد چرا هيچکس او را دوست ندارد مگر او چه گناهي کرده که تنها شده جرم تنهايي چيست که هيچکس او را نميخواهد ديشب تنهايي از اتاقم گذشت دنبالش دويدم ولي او رفته بود.تنهاي تنها نيمه شب او را مرده کنار حوض خانه پيدا کردم از گريه چشمانش قرمز بود برايش گريستم آخر او از تنهايي مرده بود تنهايي مردو من تنها تر شدم

گريه شايد زبان ضعف باشد شايد خيلي کودکانه شايد بي غرور......... اما هر وقت گونه هايم خيس ميشه مي فهمم نه ضعيفم نه يک کودکم بلکه پر از احساسم .  . .

ميداني که طاقت دوري از تو را ندارم. . . ولي جدايي با تو را دوست دارم. مي داني چرا؟ چون با اينکه جدايي از تو بسي برايم دشوار است ولي در عين حال دلپذير هم هست ، زيرا به خاطر تو دلتنگي به سراغم مي آيد . پس بدان که دل تنگي ها هم بخاطر تو دوست دارم و تو از حال من خبر نداري

لحظات را طي کرديم تا به خوشبختي برسيم اما وقتي

  رسيديم  فهميديم  خوشبختي  همان  لحظات بود.

دنيا را بد ساخته اند......... کسي را که دوست داري،تورادوست نمي دارد. کسي که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است . زندگي يعني این

Hapy new year to you… M  

       تو مثل باران تابستانی می مانی

        که زمین خشک دلم را سیراب می کنی

                                           دوستت دارم  !

          بخواب گل شکستنی                  که شب داره سر میرسه

                          مهلت عاشقی هامون             داره به آخر میرسه...

    نگاه نکن به آسمون            خورشید خانوم رفته دیگه

                            اینجا کسی از قدیما              قصه و شعری نمیگه...

 بخواب قشنگ و دیدنی             که دنیا دیدن نداره...

                           گلهای خشک کاغذی              که دیگه چیدن نداره

ضریح عشقمون دیگه                هیچی کبوتر نداره

                          شب میره اما تو کوچه       تاریکی شو جا میذاره

از خواب نمیپره کسی               وقتی که برگها میریزن

                        شقایق های بی پناه       اسیر دست پاییزن

مرز و حصار انتظار                  گم تو غبار جادهاست

                        تو این هجوم بی کسی       پروانه بودن اشتباست

همدم غصه های تو                   زخمی بغض خاطرست

                      اما هنوزم غروب ها     عاشقی پشت پنجرست

همش غم و همش غروب     غنچه و صد تا خزون

                     دلم میگیره واسه ی     طربت پاک باغچه مون.

انتظار . . .

گر نيايي تا قيامت انتظارت مي کشم

منت عشق از نگاه پر شرابت مي کشم

ناز چندين ساله ي چشم خمارت مي کشم

تا نفس باقيست اينجا انتظارت مي کشم

کسی از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست

عاشقی مقدورهر عياش نيست ؛ غم کشيدن صنعت نقاش نيست

                                    عشق چيست ؟

                              « سه ثانيه نگاه،«

                        « سه دقيقه خنده،«

                          « سه ساعت صفا«

                            « سه روز آشنايي«

                          « سه هفته وفاداری«

                       « سه ماه بيقراری«

                 « سه سال انتظار«

          « سي سال پشيمانی«